Sommige reizen beginnen wanneer je de tickets boekt. Andere beginnen veel eerder, precies op het moment dat iemand in de groepsapp schrijft: ‘Zullen we gewoon gaan?’ Daarna komen de onmogelijke agenda’s, diensten, ouders, kinderen —inmiddels volwassen, maar nog altijd bellend alsof wij weten waar alles ligt— en ons bijzondere talent om vijf redenen te bedenken waarom dit niet het juiste moment is.

Deze keer zeiden we ja. Vier vriendinnen, één weekend op Ibiza en een eenvoudige afspraak: we zouden het geluk niet doodplannen.

We kwamen aan met meer dan handbagage

In mijn koffer zaten twee jurken, comfortabele sneakers, een lipstick die ik steeds opnieuw koop omdat ik denk dat ik hem vaker zal dragen, en een klein schuldgevoel, netjes tussen mijn kleren gevouwen. Het schuldgevoel van een paar dagen weggaan zonder voor iemand onmisbaar te zijn.

Het hield niet lang stand. Misschien tot de eerste koffie aan zee. Of tot een van ons zei: ‘Ik ga het hele weekend aan niemand vragen wat hij wil eten,’ waarna we in de lach schoten zoals alleen vrouwen dat kunnen die elkaars vermoeidheid begrijpen zonder uitleg.

Hij stuurde: ‘Geniet ervan.’ Geen tijdschema, geen verhoor, geen liefdestest van mijn weekendje weg. Daardoor vond ik hem alleen maar leuker.

Een piepkleine bloem tussen de stenen

Tijdens een wandeling door een droog, goudkleurig landschap vond een van mijn vriendinnen een paar minuscule witte bloemetjes. Ze waren niet spectaculair. Niemand zou entree betalen om ze te zien. Toch groeiden ze daar, tussen de stenen, alsof ze geen toestemming en geen perfecte omstandigheden nodig hadden.

We gaven ze van hand tot hand door. Onze handen vertelden onze leeftijd eerlijker dan welk document ook: ringen die we zelf hadden gekozen, armbandjes van reizen, kleine plekjes, geleefde huid. Jarenlang hadden we sterk zijn verward met alles verdragen, dacht ik. Dat bloemetje vertelde iets anders: ook het licht zoeken, ruimte maken en opengaan wanneer het kan, is kracht.

Een zee groot genoeg voor al onze versies

Bij de rotsrand draaiden we onze rug naar de camera en openden onze armen naar de Middellandse Zee. We hoefden niets te repeteren. De een droeg haar capuchon, de ander hield haar hoed vast, weer een ander haar eigenwijze haar, en ieder van ons droeg verhalen die niet op de foto stonden.

Er waren scheidingen geweest, veranderingen van baan, kinderen die hun eigen leven leiden, ouders die ons op een andere manier nodig beginnen te hebben, lichamen die veranderden en liefdes die kwamen toen we dachten dat het script al af was. Maar op dat moment was niemand ‘de moeder van’, ‘de ex van’, ‘de partner van’ of ‘degene die alles altijd oplost’. We waren gewoon onszelf. Dat was genoeg.

We reizen niet om weer te worden wie we vroeger waren. We reizen om te onthouden dat we nog altijd van alles kunnen zijn.

Vriendschap na je veertigste

In volwassen vriendschappen is niet altijd ruimte voor telefoongesprekken van twee uur. Soms woont die vriendschap in een spraakbericht dat je drie dagen te laat beluistert, een hartje dat je om middernacht stuurt of de vriendin die met een tas voor de deur staat wanneer alles instort. Dagelijks contact is niet nodig; eerlijkheid wel.

Op Ibiza praatten we over ernstige en belachelijke dingen. Over verlangen, de menopauze, geld, onmogelijke dates, liedjes waarop we nog steeds dansen en de rust die komt wanneer niet iedereen je meer aardig hoeft te vinden. We maakten mooie foto’s en verschrikkelijke. We aten zonder over elke hap met de weegschaal te onderhandelen. We verdwaalden een beetje en er gebeurde niets ergs.

We waren ook samen stil. Dat is een van de luxe kanten van echte vriendschap: samen naar de horizon kijken zonder die met woorden te hoeven vullen.

Thuiskomen zonder precies dezelfde te zijn

Ik kwam niet totaal veranderd terug. Innerlijke reizen worden vaak spectaculairder verkocht dan ze in werkelijkheid zijn. Ik kwam thuis met zand in mijn sneakers, onbeantwoorde berichten en dezelfde maandag die op me wachtte. Maar iets was wel verschoven.

Ik herinnerde me dat een eigen leven niet concurreert met liefde, familie of verantwoordelijkheid; het maakt ze eerlijker. Iemand missen is mooi zolang je daardoor niet uit je eigen leven verdwijnt. En vier vrouwen die met open armen voor de zee staan, vluchten nergens voor. Ze vieren dat ze er, na alles, nog steeds zijn.

Misschien was Ibiza dat voor ons: een klein bloemetje tussen de stenen, een weekend zonder toestemming te vragen en de zekerheid dat lichtheid niet alleen bij je twintiger jaren hoort. Ze hoort bij iedereen die haar armen nog durft te openen.